Wim Kamphuis volgde een opleiding als huisschilder, na een jaar op de avond-AKI gezeten te hebben en drie maanden op de dagopleiding werd hij door de toenmalige directeur (Middelhoek) van school gestuurd omdat hij vond dat Wim niet genoeg talent had. Dat gebeurde met Jan Cremer ook en wie kent niet zijn succes als schilder/schrijver? Zo had Kamph. de academie dus ook niet nodig, zelf ontdekken, experimenteren, worstelen met de materie, veel zien van andere kunstenaars en werken, werken en werken. Autodidact noemt hij zichzelf dus.

In 1965 werd in Enschede Groep 130 opgericht, waartoe behalve Wim Kamphuis ook Jan Bolink, Jan Dibbets en Wim van Oostrom behoorden met als doelstelling gezamenlijk met hun kunst naar buiten te treden.

Van Kamph.'s serie kleurige polyester beelden in tuinen en parken, publieke- en privé ruimten uit de zestiger jaren waarmee hij de Overijsselse Gerard ter Borch Sculptuurprijs won, rest nog alleen een stapel (zwart- wit-) foto's. Geen ervan ontkwam aan een onfortuinlijk lot door reconstructie of heraanleg van gebouw of plantsoen.

Pech en weerbarstigheid vormen polen in Kamph.'s leven. Compromisloos werkend en zijnd, komt hij telkens, ook na soms lange jaren zonder productie, terug met een nieuw individueel ideaal.

Gold hij vroeger als iemand die weinig zei, nu getuigt hij, voor wie in zijn wereld doordringt, zonder concessies van zijn opvattingen, pittige uitspraken "op de man" niet schuwend. Goed voor sappige krantenkoppen, bijvoorbeeld bij gelegenheid van zijn tentoonstelling in "Markt 17" een aantal jaren terug, samen met T. Huizing. Het toen tentoongestelde werk "werkt" als toevalskunst. Kamph.: "Toeval bestaat niet."... Ook de journalist, die hem een paar jaar later opzocht na de schokkende en zwaar belastende lichamelijke "pech" die hem vlak voor de eeuwwisseling trof, had geen gebrek aan pakkende uitspraken om boven het interview te zetten.

Na die gebeurtenis vonden er (weer) verschuivingen plaats in de aard van zijn werk.

Kosmose noemt Kamph. de huidige stijl van zijn werk, gemengde technieken / collages waarin compromisloze opvattingen worden afgewisseld met een filosofisch getoonzette fascinatie voor de kaleidoscopische wisselingen, die ons worden voorgetoverd door de steeds sneller veranderende inzichten in het heelal en in het denken.

Exposities o.a.:

1962 Rijksmuseum Twente - Enschede
1963 Gemeentehuis Enschede
1963 Kunstpalast - Düsseldorf (Dld)
1964 Karl Ernst Osthaus Museum in Hagen (Dld)
1964 Saksa Instituut - Helsinki (F)
1965 Galerie de Pook - Hengelo
1965 Hengelose Kunstzaal - Hengelo
1965 Gerard ter Borch prijs Beeldhouwen Prov. Overijssel
1966 Prinsentuin – Leeuwarden
1967 Beeld en Route - Groningen
1967 Beelden en Bouwen - Doorwerth
1967 Atelier 5 - Stedelijk Museum Amsterdam
1968 Keukenhof Lisse
1986 Stichting De Bank - Enschede
1995 1985 - 1995 10 jaar Bank
1997 Markt 17 - Enschede (met T. Huizing)
1998 De kunstcollectie... een selectie - MST Enschede
2007 Galerie Porfín – Lonneker
2009 De Nieuwe Ruimte - Enschede